Dnia 29 października 2026 roku Sąd Najwyższy w sprawie prowadzonej pod sygnaturą III CZP 23/26 podjął uchwałę, zgodnie z którą art. 203¹ k.p.c. nie ma zastosowania w sytuacji, w której powód dokona potrącenia dochodzonej wierzytelności z wierzytelnością pozwanego przed prawomocnym zakończeniem postępowania.
W związku z tym wskazać należy, że przepis art. 203¹ Kodeksu Postępowania Cywilnego stanowi, iż podstawą zarzutu potrącenia może być tylko wierzytelność pozwanego z tego samego stosunku prawnego co wierzytelność dochodzona przez powoda, chyba że wierzytelność ta jest niesporna, stwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu, orzeczeniem sądu polubownego, ugodą zawartą przed sądem albo sądem polubownym, zatwierdzoną przez sąd ugodą zawartą przed mediatorem, lub uprawdopodobniona dokumentem potwierdzającym jej uznanie przez powoda albo wierzytelność o zwrot spełnionego świadczenia przysługująca jednemu z dłużników solidarnych wobec pozostałych współdłużników. Przepis ten w sposób bardzo daleko idący ogranicza więc możliwość powołania się w toku procesu cywilnego na dokonanie materialnoprawnej czynności potrącenia wierzytelności.
Zgodnie z wyżej wymienioną uchwałą Sądu Najwyższego przepis ten dotyczy tylko i wyłącznie oświadczenia o potrąceniu, które składa pozwany. Nie ma on zastosowania, gdy oświadczenie o potrąceniu złożył wcześniej powód. Na takie oświadczenie powoda pozwany może się powoływać bez ograniczeń.